Protetyka

Mosty protetyczne (Inlaye)

Mosty to umocowane na stałe uzupełnienia protetyczne, których celem jest odbudowa brakujących zębów pacjenta. Most wypełnia lukę po utraconych zębach, odtwarza funkcję żucia, estetykę, stabilizuje łuk zębowy i prawidłową relację żuchwy do szczęki, a także wyrównuje i zapewnia ciągłość płaszczyzny okluzyjnej. Wymienione cele odbudowy przy pomocy mostu pokazują, że utrata zębów powoduje szereg problemów, nie tylko estetycznych, których rozwiązanie w znaczący sposób poprawia jakość życia. Budowa mostu zasadniczo składa się z koron na obecnych w jamie ustnej zębach oraz przęsła, czyli brakującego zęba przymocowanego do wspomnianych koron. Zwykle przęsło zbudowane jest z tych samych materiałów co korony, a jego konstrukcja zależy od rozległości braków i ich lokalizacji w łuku zębowym. Najbardziej typowym przykładem mostu są dwie korony, pomiędzy którymi występuje pojedynczy sztuczny ząb, jednak możliwość kombinacji liczby koron i zębów w przęśle jest ogromna – wszystko zależy od istniejących braków zębowych i pozostających zębów naturalnych pacjenta – siły żucia są przenoszone w całości przez obecne w jamie ustnej zęby, dlatego od ich stanu w dużej mierze zależy możliwość wykonania mostu.

Materiały, z których zbudowane są mosty nie odbiegają od tych stosowanych w wykonawstwie koron – możliwe są połączenia metalu z pokrywającą warstwą porcelany lub mosty pełnoceramiczne, cechujące się wspaniałą estetyką. Niewątpliwą zaletą mostów protetycznych jest możliwość odbudowy brakujących zębów w sposób stały, stanowiący alternatywę dla protez ruchomych. Mosty posiadają jednak wadę w postaci konieczności szlifowania zębów naturalnych, tak jak opisano to w zakładce korony. Z tego powodu, gdy pożądane jest zachowanie tkanek zębów naturalnych, współczesna stomatologia proponuje rozwiązania w postaci rehabilitacji implantoprotetycznej – odnośnik. W takim przypadku pojedyncze braki mogą zostać odbudowane przy pomocy korony na implancie, ale bardziej rozległe również przy pomocy mostu, opartego o filary wszczepione.

Innym rodzajem mostu są mosty niekonwencjonalne – adhezyjne. Jest to rodzaj uzupełnienia, które składa się z przęsła przymocowanego do sąsiednich zębów poprzez „skrzydełka”, połączone chemicznie z naturalnym zębem. Postępowanie takie nie wymaga więc opracowania zębów do wykonania na nich koron, ale z uwagi na mniejszą siłę połączenia może być stosowane tylko w określonych przypadkach braków pojedynczych zębów.

Mosty krok po kroku:

  1. Pierwszy etap to szczegółowe badanie i zakwalifikowanie do leczenia przy użyciu mostu. Bardzo ważne jest położenie i stan zębów po obu stronach luki – najbardziej pożądaną sytuacją są zęby ze zdrową miazgą i otaczającą kością (ten aspekt w dużej mierze ocenia się na zdjęciu RTG, stąd konieczność jego wykonania przed leczeniem), ale kwalifikujące się do odbudowy przy pomocy korony, czyli np. zęby z istniejącymi rozległymi wypełnieniami. Wówczas można powiedzieć, że jednocześnie leczy się zarówno obecne w jamie ustnej zęby, jak i lukę pomiędzy nimi – korony odbudowują zęby, a przęsło zastępuje brak międzyzębowy. W przypadku całkowicie zdrowych zębów sąsiadujących z luką, bez próchnicy i wypełnień, bardziej wskazana będzie inna forma leczenia, obejmująca procedury implantoprotetyczne. Podobnie jak w przypadku pojedynczych koron lekarz ocenia potrzebę leczenia kanałowego – jeżeli takowa występuje, przed wykonaniem mostu, osadza się na zębach filarowych wkłady koronowo – korzeniowe.
  2. Drugi etap to preparacja w znieczuleniu. Nie różni się ona znaczącą od wykonywania pojedynczej korony, dla pacjenta główną różnicą będzie dłuższy czas jej trwania – opracowane zostają minimum dwa, a niekiedy więcej zębów. Lekarz pobiera wycisk obu łuków zębowych przy użyciu plastycznej masy, a następnie wraz z pacjentem dobiera kolor przyszłego mostu. Wizytę kończy zabezpieczenie zębów i luki przy pomocy mostu tymczasowego – pacjent przez kilka dni oczekiwania na kolejną wizytę może swobodnie uśmiechać się, mówić i gryźć pokarmy.
  3. Kolejny etap to kontrola mostu na pewnym etapie jego wykonania laboratoryjnego – zostaje sprawdzony zasięg, przyleganie i szczelność, a w razie niedoskonałości lekarz we współpracy z technikiem eliminuje je tak, aby uzyskać doskonałe parametry gotowego uzupełnienia.
  4. Ostatni etap leczenia to ostateczna kontrola i zacementowanie pracy. Jest to procedura bezbolesna, gwarantująca doskonałe utrzymanie uzupełnienia. Wizytę wieńczy szczegółowe omówienie dbania o higienę mostu – ze względu na obecność przęsła przylegającego do dziąsła, w codziennej pielęgnacji stosuje się specjalne nitki umożliwiające oczyszczenie tych przestrzeni – po treningu pod okiem lekarza jest to czynność relatywnie prosta, ale stanowiąca jeden z kluczowych czynników wpływających na długoczasowe i bezproblemowe użytkowanie mostu protetycznego.
Powrót
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.