Endodoncja mikroskopowa - leczenie kanałowe

Miazga to tkanka zawierająca naczynia i nerwy wypełniające komorę i kanały zęba. Do jej zakażenia dochodzi głównie poprzez ubytki próchnicowe, z których bakterie wnikają do jej wnętrza, ale również poprzez odsłonięte kanaliki zębinowe w ubytkach niepróchnicowego pochodzenia lub w wyniku ich ekspozycji podczas urazu. Stany chorobowe miazgi mogą poprzez ciągłość szerzyć się na ozębną i kość wyrostka zębodołowego, które w zaawansowanych przypadkach mogą wystąpić jako torbiel lub ropień.

Wskazaniem do leczenia endodontycznego jest nieodwracalne zapalenie miazgi, które w konsekwencji prowadzi do jej obumarcia. Pacjent do gabinetu może zgłosić się z silnym bólem zęba lub może nie zgłaszać dolegliwości, a proces chorobowy wykrywany jest przypadkowo za pomocą testu na zimno lub widocznej patologii na zdjęciu rentgenowskim. Leczenie kanałowe umożliwia usunięcie zmienionej chorobowo tkanki i zachowanie zęba, którym pacjent może cieszyć się jeszcze przez długie lata. Postępowania endodontycznego mogą wymagać też zęby, na których planowane są prace protetyczne, takie jak korony i mosty ze względu na ich zbyt duże zniszczenie, rozległe wypełnienie lub znaczne przekroczenie płaszczyzny zgryzowej.

Liczba wizyt przebiegających na leczeniu kanałowym jest uzależniona od ewentualnych komplikacji jakie lekarz może napotkać podczas zabiegu (zobliterowane czyli zarośnięte kanały zęba, dodatkowe kanały lub znacznie zakrzywione). Czasem leczenie można zakończyć na jednej wizycie, a innym razem to wielogodzinne postępowanie wymaga licznych spotkań. Do pełnej diagnostyki potrzebne jest zdjęcie RTG, a coraz częściej lekarze zlecają wykonanie tomografii komputerowej pojedynczego zęba, która najprecyzyjniej obrazuje dany przypadek.

Leczenie kanałowe polega na usunięciu zainfekowanej bakteriami tkanki z komory i kanałów zęba. Wyróżniamy dwa główne etapy: opracowanie kanałów i ich wypełnienie. Opracowanie kanałów polega na ręcznym oraz maszynowym usunięciu ich wnętrza, nadaniu odpowiedniego kształtu oraz obfitym płukaniu środkami antyseptycznymi.  Aby mieć pewność, że zakażona tkanka została usunięta na całej długości kanałów endodonta mierzy jego długość za pomocą urządzenia zwanego endometrem. Po prawidłowym oczyszczeniu wnętrza zęba należy go szczelnie zamknąć, aby zapobiec ponownemu przedostaniu się bakterii do wnętrza zęba. Obecnie stosowanym materiałem do wypełniania kanałów korzeniowych jest gutaperka w postaci ćwieków lub podgrzana do odpowiedniej temperatury w postaci półpłynnej. Całość leczenia kanałowego prowadzona jest w gumie ochronnej, czyli koferdamie, który izoluje ząb od dostępu śliny oraz chroni pacjenta przed zaaspirowaniem lub połknięciem niewielkich narzędzi endodontycznych lub środków płuczących.

Prawidłowość przeleczenia endodontycznego kontrolowana jest na cyfrowym zdjęciu radiologicznym. Widoczny materiał wypełniający w postaci „białej wstęgi” powinien sięgać aż po wierzchołki korzeni zęba.

Po zakończonym leczeniu kanałowym należy wymienić opatrunek tymczasowy w koronie zęba na odbudowę stałą. Jeżeli korona zęba nie jest zbyt mocno zniszczona można zastosować wypełnienie kompozytowe, natomiast przy większym zniszczeniu istnieje konieczność odbudowy uzupełnieniami typu inlay, onlay lub wkładem koronowo-korzeniowym i koroną (patrz odnośnik do protetyki). Nie należy zbyt długo zwlekać z odbudowaniem zęba w sposób trwały, gdyż istnieje ryzyko złamania osłabionych ścian zęba.

Leczenie pod mikroskopem

Możliwość właściwego leczenia kanałowego zwiększyła się dzięki ogromnemu postępowi w endodoncji w zakresie urządzeń, narzędzi i materiałów. Do jednej z największych innowacji należy wprowadzenie mikroskopu stomatologicznego do codziennej praktyki endodonty, który ma za zadanie powiększenie pola zabiegowego i jego dokładne oświetlenie. Lekarz posługuje się mikroskopem do poszukiwania miejsc, z których uchodzą kanały korzeniowe w komorze miazgi, kanałów dodatkowych, do opracowywania kanałów zobliterowanych, wykrywania i zabezpieczania perforacji, usuwania złamanych narzędzi oraz powtórnego leczenia kanałowego. Dzięki mikroskopowi leczenie endodontyczne staje się bardziej bezpieczne, a wynik leczenia bardziej przewidywalny. Leczenie w powiększeniu zmniejsza odsetek niepowodzeń leczenia kanałowego i w najbliższym czasie stanie się standardem w pracy endodonty.


NIEPOWODZENIE LECZENIA KANAŁOWEGO I ALTERNATYWY

Ze względu na skomplikowaną morfologię kanałów w zębie nie zawsze możliwe jest prawidłowe wyleczenie zęba, wtedy można wykonać zabiegi z zakresu chirurgii endodontycznej, które odsuwają decyzję o usunięciu zęba na dalszy plan. Jednym z tych zabiegów jest resekcja wierzchołka, którą stosuje się w przypadku nie wygojenia się zmiany w kości po roku od prawidłowego leczenia kanałowego lub w przypadku niemożności opracowania kanału do samego wierzchołka. Zabieg ten jest przeciwwskazany przy zbyt krótkich zębach, w zaawansowanej chorobie przyzębia, ze względu na niekorzystne położenia zęba oraz gdy proces zapalny obejmuje swym zasięgiem zbyt dużo korzenia zęba. Resekcja polega na nacięciu i odwarstwieniu płata śluzówkowo-ozębnowego, trepanacji kości
w rzucie wierzchołka, usunięciu ostrym narzędziem tkanki zapalnej wokół wierzchołka, odcięciu około 3mm długości korzenia i jego zabezpieczenie cementem Pro Root MTA. Ranę zabezpiecza się szwami. Innymi możliwościami są hemisekcja, która polega na odcięciu jednego korzenia i połowy korony zęba lub radisekcja, w której usuwany jest korzeń zęba z pozostawieniem w całości jego korony.

Powrót
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.