Ortodoncja

Ortodoncja to  dział stomatologii, który zajmuje się leczeniem wad zgryzu. W prostszym rozumowaniu ortodoncja prostuje zęby zapewniając harmonię  uśmiechu i estetykę, a przede wszystkim leczy upośledzenia narządu żucia powstałe na skutek nieprawidłowego ustawienia zębów.

Niejednokrotnie dużej wadzie zgryzu zaburzającej prawidłowe funkcjonowanie w układzie narządu żucia nie towarzyszy zachwianie estetyki, ale sytuacja może też wyglądać zupełnie odwrotnie. Niewielkie przemieszczenia zębów będą burzyły ogólne wrażenie estetyczne, co skłoni pacjenta do odbycia wizyty u lekarza ortodonty.

Podczas rutynowych wizyt kontrolnych u dentysty powinna dodatkowo odbyć się analiza ortodontyczna w celu wychwycenia oczywistych nieprawidłowości i skierowania na konsultację do specjalisty. Szczególnie istotne jest to w wieku dziecięcym, gdzie ważna jest kontrola kolejności wyrzynania zębów stałych i ich prawidłowego ustawienia w łuku zębowym.

Przed podjęciem decyzji o rozpoczęciu leczenia wykonywane są badania dodatkowe takie jak zdjęcia radiologiczne: pantomogram i zdjęcie cefalometryczne, zdjęcia fotograficzne zewnątrzustne i wewnątrzustne oraz pobierane są wyciski wstępne masą plastyczną potrzebne do analizy i zaplanowania leczenia. Po gruntownej analizie lekarz przedstawia pacjentowi możliwe formy leczenia oraz omawia wszelkie niejasności. Zanim pacjent zdecyduje się na konkretną formę leczenia zęby muszą zostać oczyszczone z osadów i kamienia oraz zostać wyleczone zachowawczo.


Metody leczenia

W leczeniu ortodontycznym używane są aparaty ortodontyczne, które dzielimy na dwie grupy: stałe i ruchome.


Aparaty ruchome

Aparaty ruchome to grupa aparatów, która może być wyjmowana przez pacjenta z jamy ustnej. Zbudowane są one z płyty akrylowej i elementów metalowych takich jak klamry utrzymujące aparat na zębach oraz łuki, sprężyny czy śruby, które wywierają siły potrzebne w przemieszczaniu zębów. Stosowane są one głównie u dzieci do leczenia konkretnych wad zgryzu ze względu na małą precyzję w oddziaływaniu na pojedyncze zęby. U osób dorosłych znalazły zastosowanie jako aparaty retencyjne służące do utrzymania już zakończonego leczenia ortodontycznego.

Aparaty stałe

Aparaty stałe są trwale przyklejane do zębów pacjenta i nie ma możliwości wyjmowania ich z jamy ustnej. Zbudowane są z:

  • zamków, które przytwierdzone za pomocą kleju do zęba pośredniczą w przenoszeniu na nie siły,
  • pierścieni zakładanych na zęby trzonowe stanowiących główne zakotwienie aparatu
  • elementów aktywnych w postaci łuków, ligatur, sprężyn, łańcuszków.

Metalowy łuk montowany jest do zamków na zębach za pomocą gumeczek- ligatur, które mogą być w różnych kolorach w zależności od preferencji pacjenta.

Wśród aparatów stałych wyróżniamy aparat metalowy oraz aparaty ceramiczne bądź kryształowe, które będąc w kolorze zęba lub przeźroczyste zapewniają większą estetykę. Wadą tych aparatów jest wyższa cena w porównaniu ze standardowymi aparatami metalowymi.


Ortodoncja krok po kroku:

1. Pierwszym etapem jest konsultacja ortodontyczna, podczas której dokonuje się pełnej diagnostyki pacjenta niezbędnej do podjęcia decyzji o prawidłowym leczeniu. Oprócz podstawowego badania stomatologicznego lekarz ortodonta zleca wykonanie zdjęć radiologicznych: pantomogramu i zdjęcia cefalometrycznego (tu link ). Dokumentacja medyczna poszerzana jest o zdjęcia fotograficzne zewnątrzustne uwidaczniające rysy twarzy pacjenta oraz jak wyglądają one w uśmiechu i w profilu oraz zdjęcia wewnątrzustne łuku górnego i dolnego w zwarciu i odwiedzeniu żuchwy. Na tej wizycie pobierane są też wyciski obu łuków, na podstawie których technik w pracowni wykona modele gipsowe. Dzięki tym wszystkim elementom ortodonta zaplanuje właściwe leczenie, a pacjent uzyska odnośnik, do którego będzie porównywał wraz z lekarzem postępy w leczeniu.



2. Na drugiej wizycie przedstawiany jest szczegółowy plan leczenia. Lekarz z pacjentem omawia wszystkie pytania i wątpliwości. Pacjent decyduje się na konkretną opcję leczenia znając dokładnie jej możliwości i ograniczenia.

3. Wizyta trzecia to moment, w którym ortodonta zakłada aparat na zęby pacjenta. Zamki ortodontyczne przyklejane są do zęba za pomocą materiału kompozytowego. W zależności od planu leczenia może być zakładany górny i dolny aparat jednocześnie lub procedury te mogą być odroczone w czasie. Łuk montowany jest do zamków dzięki ligaturom. Pacjent otrzymuje dokładne instrukcje dotyczące higieny jamy ustnej i diety oraz dostaje wosk stomatologiczny, który nakładany na wystające części aparatu takie jak zamki czy elementy pierścieni zapobiega podrażnieniom tkanek miękkich częstych u początkujących użytkowników aparatu.

4. Kolejnym etapem jest seria wizyt kontrolnych podczas których kontrolowane są efekty leczenia, aktywowane są elementy aparatu, wdrażane elementy dodatkowe w postaci wyciągów, łańcuszków, sprężyn. Wizyty kontrolne odbywają się średnio co miesiąc, a całe leczenie trwa w zależności od stanu wyjściowego od jednego roku do trzech lat.

5. Po uzyskaniu pożądanego efektu aparat należy zdjąć. Ortodonta za pomocą specjalnych kleszczy zdejmuje zamki z zębów, a pozostałości kleju usuwa za pomocą wiertła- zabieg ten jest całkowicie bezpieczny dla tkanek zęba. Na tym etapie warto wykonać profesjonalne zabiegi oczyszczające, takie jak skaling, piaskowanie, fluoryzacja.

6. Aby utrzymać osiągnięte efekty leczenia stosuje się retencję, która zapobiegnie ponownym przemieszczeniom zębów i nawrotom wady. U pacjentów możemy zastosować retencję stałą w postaci metalowego drutu umieszczanego na powierzchni językowej zębów przednich, co sprawia, że nie jest ona widoczna lub retencję ruchomą w postaci płytki, którą pacjent musi zakładać co noc bądź przezroczystą  nakładkę idealnie dopasowaną do zębów. Okres retencji trwa zazwyczaj dwa razy dłużej niż okres aktywnego leczenia.

Powrót
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.