Protetyka

Protezy osiadające

Protezy osiadające to grupa protez, których cechą wspólną jest podparcie na podłożu śluzówkowym. Oznacza to, że podczas żucia opierają się one na błonie śluzowej podniebienia i bezzębnych fragmentów wyrostków zębodołowych. Stanowi to różnicę w stosunku do protez o podparciu ozębnowym (np. protezy szkieletowe, czy mosty), które główną siłę generowaną podczas żucia przekazują na pozostałe naturalne zęby pacjenta. Przykładem protezy osiadającej jest proteza całkowita, stosowana w sytuacjach bezzębia w łuku górnym, dolnym lub w obu jednocześnie. Składa się ona z płyty akrylowej pokrywającej swoją powierzchnią całe tzw. podłoże protetyczne, czyli wspomniane wyżej wyrostki zębodołowe, podniebienie, częściowo okolicę podjęzykową oraz z indywidualnie dobranych zębów sztucznych.

Poza odbudową wszystkich zębów, proteza osiadająca może służyć rehabilitacji braków częściowych, jednak powinno to być rozwiązanie tymczasowe, służące adaptacji do nowych warunków zaistniałych w jamie ustnej, czy też w konieczności usunięcia wielu zębów w krótkim czasie. Proteza częściowa osiadająca powinna być po pewnym czasie zastąpiona innym rodzajem uzupełnienia protetycznego.

W przypadku protezy całkowitej jest to dobry sposób odbudowy bezzębnej jamy ustnej, charakteryzujący się zadowalającym efektem estetycznym, dość dobrym odtworzeniem funkcji żucia i określanym jako komfortowy dla pacjenta w codziennym funkcjonowaniu. Z drugiej strony protezy te posiadają wady w postaci konieczności ich zdejmowania na noc, zachowania bardzo dobrej higieny, a także niezbędnych korekt w postaci podścieleń lub wykonania nowej protezy po kilku latach ze względu na postępujący, nieuchronny zanik kości. Pewną niedogodnością jest też relatywnie długi czas ich wykonania, jak zostanie to opisane niżej, postępowanie składa się z wielu wizyt.

Protezy osiadające utrzymują się na podłożu głównie dzięki przyssaniu, zapewnionemu przez dokładne przyleganie do błony śluzowej. Bywają jednak sytuacje, w których pacjenci nie akceptują takiej formy retencji (czyli właśnie utrzymania protezy) i z tego powodu może zostać zastosowane dodatkowe umocowanie mechaniczne z wykorzystaniem korzeni resztkowego uzębienia lub implantów. Zamontowane na nich elementy mocujące pozwalają na uzyskanie znacznie silniejszego połączenia protezy z podłożem. Wówczas takie konstrukcje zyskują miano protez typu overdenture (nakładowych).

Protezy osiadające przy bezzębiu krok po kroku:

  1. Pierwsza wizyta obejmuje badanie pacjenta oraz pobranie wycisków tzw. anatomicznych bezzębnej szczęki i żuchwy. Lekarz dodatkowo określa zasięg podłoża protetycznego, czyli miejsca, na którym będzie w przyszłości spoczywała płyta protezy.
  2. Druga wizyta to dostosowanie przygotowanych łyżek indywidualnych, czyli zaprojektowanych dla każdego pacjenta łyżek wyciskowych, które służą następnie do pobrania wycisku czynnościowego. Jest to połączenie klasycznej procedury pobierania wycisku z jednoczesnym rejestrowaniem ruchów tkanek miękkich jamy ustnej. W tym celu lekarz umieszcza przygotowaną łyżkę indywidualną ze specjalną masą wyciskową w jamie ustnej, a następnie poleca pacjentowi wykonanie ruchów, takich jak szerokie otwarcie ust, oblizywanie warg, czy gwizdanie. Umożliwia to dokładne zaprojektowanie pobrzeży protezy w taki sposób, żeby uzyskać maksymalne przyssanie jej do podłoża.
  3. Kolejna wizyta to rejestracja centralnego zwarcia. Jest to czynność, której celem jest zarejestrowanie położenia żuchwy względem szczęki w odpowiednim, najbardziej fizjologicznym stosunku przestrzennym. Pacjent ma w czasie tej wizyty umieszczone w jamie ustnej tzw. wzorniki zwarciowe, których odpowiednia modyfikacja służy lekarzowi do ustalenia i rejestracji centralnego zwarcia. Podczas tej wizyty następuje wspólny wybór koloru zębów. Lekarz wg swojej wiedzy dotyczącej estetyki proponuje zwykle kilka kolorów zębów, jednak ostateczna decyzja należy do pacjenta, który może wybrać swoje nowe zęby z całej dostępnej gamy.
  4. Na następnej wizycie lekarz kontroluje próbną protezę. Jest to wizyta, na której w łatwy sposób można nanieść korekty w położeniu zębów, a także sprawdzić czy poprzednie ustalenia (centralne zwarcie) są poprawne. W razie wystąpienia jakichkolwiek niedociągnięć, właśnie na tej wizycie następuje ich poprawa.
  5. Po kilkudniowym oczekiwaniu pacjent otrzymuje gotowe protezy. Lekarz na tej wizycie kontroluje ich parametry oraz udziela wskazówek dotyczących treningu niezbędnego do adaptacji, sposobu przechowywania i czyszczenia oraz harmonogramu wizyt kontrolnych. Należy z całą mocą podkreślić, że wizyta ta nie kończy leczenia. W ogromnej większości przypadków wraz z procesem tzw. osiadania protezy na podłożu, pojawiają się mniej lub bardziej nasilone dolegliwości, których wyeliminowanie jest możliwe właśnie na wizytach kontrolnych. Pierwszy etap użytkowania protez całkowitych to w zasadzie współpraca pacjenta z lekarzem, podczas której pacjent poznaje swoje nowe uzębienie i uczy się z nim funkcjonować, a lekarz na każdym kroku eliminuje pojawiające się problemy.
Powrót
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.