Protetyka

Protezy szkieletowe

Mimo rosnącej popularności uzupełnień braków zębowych przy pomocy implantów, wciąż dużą rolę w leczeniu odgrywają protezy ruchome. Głównym przedstawicielem tej grupy są protezy szkieletowe, których szczególną cechą jest budowa składająca się z części metalowej (czyli szkieletu) oraz akrylowych, estetycznych części zastępujących zęby i fragmenty dziąsła.

W przeciwieństwie do protez osiadających (tu odnośnik), protezy szkieletowe charakteryzują się znacznie lepszym przenoszeniem sił żucia – precyzyjnie zaplanowana i indywidualnie wykonana konstrukcja w jak największej mierze opiera się na zębach własnych, dzięki czemu pacjent może gryźć pokarmy z odpowiednim wyczuciem zapewnionym przez receptory otaczające zęby naturalne. Dodatkowo, opisywana konstrukcja charakteryzuje się znakomitą retencją, czyli wymaga użycia dużej siły do jej zdjęcia z podłoża. Sprawia to, że dobrze wykonana proteza szkieletowa umożliwia odbudowę brakujących zębów w sposób stabilny, pozwalający na żucie pokarmów, mowę i śmiech bez obaw o jej „wypadnięcie”. Bardzo istotną różnicą, która sprawia również, że proteza szkieletowa jest lepszym rozwiązaniem od protezy osiadającej jest możliwość zredukowania płyty, która pokrywa podniebienie – w korzystnych przypadkach może ona istnieć w formie cienkiego metalowego paska, zamiast dużej akrylowej płyty, charakterystycznej dla protezy osiadającej.  Najbardziej klasyczna forma protezy szkieletowej posiada w swojej budowie klamry, co z jednej strony zapewnia wspomniane utrzymanie, ale z drugiej powoduje nieestetyczny efekt w odcinku przednim, widocznym w uśmiechu. Z tego powodu w indywidualnie dobranych przypadkach możliwe jest zastąpienie klamer zaczepami estetycznymi, ukrytymi w specjalnych konstrukcjach. Mogą to być zatrzaski, zasuwy, czy korony teleskopowe.

Głównymi wskazaniami do stosowania protez szkieletowych są:

  • braki zębowe, których nie można odbudować przy pomocy mostu (tu odnośnik) oraz przy przeciwwskazaniach do leczenia implantoprotetycznego,
  • protezy te są wykorzystywane do szynowania zębów dotkniętych periodontopatią (tu odnośnik), wówczas nazywane są szynoprotezami.

Wadą tych protez jest fakt konieczności ich wyjmowania z jamy ustnej, nie są to uzupełnienia cementowane na stałe, jak mosty, a co więcej, pacjent musi przebyć odpowiedni okres adaptacji do ich użytkowania. Polega to na przyzwyczajeniu się do obecności ciała obcego w jamie ustnej (konstrukcja protezy wykracza poza łuki zębowe, opierając się na podniebieniu i okolicy pod językiem), nauki jej zakładania i wyjmowania, a także odpowiedniej higieny. Warto podkreślić jednak, że po pewnym czasie proteza szkieletowa staje się uzupełnieniem bardzo docenianym przez pacjentów, umożliwia ona zachowanie fizjologicznej czynności żucia i mowy, a wszelkie wymienione wcześniej niedogodności ustępują miejsca ogromnemu komfortowi związanemu z posiadaniem uprzednio utraconych zębów.

Protezy szkieletowe krok po kroku:

  1. W wykonawstwie tych uzupełnień szczególną rolę odgrywa dokładne zaplanowanie ich konstrukcji, stąd nawet kilka pierwszych wizyt może polegać na przygotowaniu jamy ustnej do ich wykonania. Dobra proteza szkieletowa wykorzystuje jak najwięcej zębów własnych pacjenta do przenoszenia sił żucia i jej umocowania, dlatego bardzo ważne jest wzajemne ich położenie i kształt, który zostaje szczegółowo analizowany i modyfikowany przez lekarza. Może to polegać na minimalnym szlifowaniu zębów w obrębie szkliwa, nadbudowie materiałem kompozytowym, czy wykonaniu koron na zęby w odpowiednim kształcie lub przygotowanych do umocowania zaczepów precyzyjnych, charakteryzujących się większą estetyką.
  2. Kolejny etap polega na pobraniu wycisku obu łuków zębowych przy pomocy plastycznej masy. Lekarz we współpracy z technikiem dentystycznym projektuje i wykonuje część metalową protezy.
  3. Następuje kontrola tej części, lekarz sprawdza jej dokładność i zgodność z projektem oraz utrzymanie na podłożu.
  4. Kolejna wizyta to kontrola protezy próbnej, czyli posiadającej już zęby sztuczne, ale umocowane tymczasowo w wosku, dzięki czemu możliwe są łatwe korekty w ich położeniu.
  5. Na ostatniej wizycie lekarz kontroluje gotową protezę i udziela wskazówek dotyczących ich użytkowania. Co warte podkreślenia, nie jest to koniec leczenia, z uwagi na rozległość uzupełnienia i konieczność adaptacji, pacjent pojawia się na wizytach kontrolnych, podczas których rozwiązywane są pojawiające się problemy. Harmonogram tych wizyt ustalany jest indywidualnie i jego celem jest uzyskanie pełnego komfortu użytkowania protezy.
Powrót
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.